🍃🌿🍀Lepsze Zioła🍀🌿🍃

Cześć, jakiś czas temu pisałem na temat dwóch stref życia. Pierwszą z nich jest strefa komercyjna, nachalnie narzucana nam przez media, zabierająca nam skupienie i pieniądze. Drugą jest strefa normalna, prawdziwa, która tyczy się tych rzeczy które mają wartość, rozwijają nas, przynoszą spokój.  W tym artykule chciałbym jeszcze dokładniej rozdzielić te dwie strefy, byś mógł je w pełni zobaczyć. Najlepszym przykładem komercji są dla mnie rzeczy wymyślone przez kogoś tylko po to, by móc sprzedawać więcej. Dzieci łapią się na Pokemony / Digimony / inne wymyślane stwory. Pamiętam że jako dziecko poświęcałem sporo czasu na fascynowanie się tymi wykreowanymi światami. Jeszcze kilka lat temu nastał szał na "łapanie Pokemonów" w aplikacji na telefon, robili to dorośli i dzieci. 

Co wam powiem, to wam powiem, ale wam powiem... W grudniu tamtego roku napisałem dwa artykuły o osobach, które wszystko chcą zagarniać dla siebie. Dzisiaj poruszę pokrewny temat - ludzi, z którymi nie da się / nie warto rozmawiać. Samo podejście że nie da się z kimś rozmawiać - jeśli je wyznajemy w stosunku do drugiej osoby - może być krzywdzące, ale prawdziwe. Jeśli mówimy sobie że trzeba rozmawiać, ale po raz któryś spotykają nas po takiej samej rozmowie same nieprzyjemności, warto zmienić sposób działania.  Czasem dostaniemy taką informację od kogoś innego, ktoś mówi nam - uważaj na niego -  i możemy sobie pomyśleć - o kurcze, ten ktoś obgaduje tą drugą osobę, lub … okaże się że jest dla nas życzliwy i chce uchronić nas przed agresorem. Zwykle zachodzi ta druga sytuacja. Ogólnie osoby, z którymi nie warto rozmawiać, charakteryzuje nieprzyjemny zestaw cech:

W poprzednim wpisie trochę ponarzekałem na ludzi, którzy zagarniają wszystko tylko dla siebie i manipulują innymi w celu osiągnięcia własnych korzyści. Dzisiaj będzie o postawie kontrastowej, czyli o nastawieniu na pomoc innym osobom i dążenie do wspólnego celu. Zacznijmy od kilku przykładów: Jeszcze w szkole poznałem wyjątkową koleżankę, która stanowiła jaskrawy kontrast dla postawy samolubnej. Mimo tego, że uczyła się i pracowała prawie na pełny etat, zawsze znajdowała czas by powiedzieć komuś dobre słowo, zatroszczyć się o osoby z otoczenia i kiedy mogła, świadczyć pomoc. 

Cześć, dzisiaj kolejny wpis z serii pseudopsychologicznych. W obecnych czasach króluje pogląd, że należy żyć jak najbardziej egoistycznie. Wzorem prawdziwego faceta staje się arogancki dupek, któremu wydaje się, że wszystko wie najlepiej, a fajnej dziewczyny - wpatrzona w instagrama zołza. Nie rób nic za darmo, doceniaj swój czas, nie miej czasu na nierokujące przyjaźnie. Egoizm jest spoko . Poznałem setki osób, które zagarniały tylko dla siebie, a gdy zdejmowały maskę sprzedawcy, zachowywały się jak rozzłoszczone dzieci. 

To co inni nazywają piekłem, on nazywa domem – cytat z filmu Rambo. Ostatnie kilka miesięcy pracuję z domu. Gdy jeszcze epidemia była pod kontrolą, chodziłem raz na 2 tygodnie w czwartek do biura, aby spotkać się z kolegami z pracy. Zauważyłem ciekawą rzecz – zawsze w ten czwartek bardzo bolały mnie mięśnie pleców i nóg. Czułem się wtedy, jakby ktoś parę razy przyłożył mi kijem, albo jakbym przebiegł maraton. W domu miałem proste drewniane krzesło bez żadnych poduszek i dopiero, gdy przesiadałem się z niego na krzesło biurowe, mogłem poczuć jak bardzo jest ono niewygodne. Kiedyś miałem okres w życiu, że rzadko chodziłem do okulisty i miałem wrażenie, że widzę coraz gorzej. Wyrobiłem sobie nowe okulary u optyka – oczywiście zwlekając z tym jak najdłużej - i – o Matko Boska, jak dużą różnicę poczułem gdy je założyłem. Wkładając poprzednie okulary pomyślałem sobie – jak mogłem w nich tyle się męczyć. Były całkowicie porysowane.

„Zaczynamy pożądać tego, co możemy dotknąć” – Tomas Harris. „Warszawa to stan umysłu” – Adam. Cześć, dzisiaj chciałem podjąć temat chęci posiadania i zachłanności. Jest on trochę powiązany z poprzednimi wpisami na temat tego, jak Internet wpływa na nasze życie, ale głównie związany z życiem w wielkich miastach. Czasami oglądam na YouTube kanał Dave z Ameryki, na którym przesympatyczny prowadzący opowiada o różnicach między życiu w USA i w Polsce. Według Dave’a, w USA większość czasu spędzamy w pracy i pracujemy tylko po to, by kupować niepotrzebne nam rzeczy. Krytykę cywilizacji nastawionej materialistycznie poznamy także z filmu „Fight Club”.